وقتی که فکر کنی در همه امور متخصصی ، همیشه سعی می کنی بدون هیچ پشتوانه ای نظر بدی و نظراتت را اعمال کنی ، یک ماه پیش بود که دوستی خواست برای آژانس گردشگری که دارد نشانه ای طراحی کنم ، اما یک جای حرفش جالب بود . معاونت گردشگری میراث فرهنگی همین کرمان خودمان  از او درخواست ده نام کرده و ده نشانه ، برای ده نام حرفی نیست اما ده نشانه بر اساس چه اصول ، قواعد و تخصصی انتخاب میشوند . خلاصه بعد از دو سه هفته بد قولی سه نشانه برای تائید ارائه کردم . همین دیروز بود که دوستم تماس گرفت و گفت یکی از نشانه ها تائید شده اما به شرط اینکه این قسمتش برداشته شود ، نوشته اش اینجوری شود ، این قسمت اضافه شودو… راحتتان کنم یعنی یک نشانه دیگر طراحی و اجرا گردد… با خودم گفتم پس سالها سابقه کار ، تجربه و تحصیلات چی ؟ مدیری یا معاونی که به راحتی یک آب خوردن در حوزه ای که مسلما هیچ تخصصی ندارد نظر می دهد و نظراتش را اعمال میکند ، دیگر جایی رابرای کار کردن می گذارد …

روزگار سختی شده ،این روزها نوشتن هم  کار سختی شده ! می خواهی بنویسی اما نمیتوانی ! نگاهی به وبلاگهای دوستان نیز تائید همین حرفهاست ، وبلاگهایی که روزها و ماهها به روز نشده اند و من و تو هر روز در آنها چرخی میزنیم برای خواندن مطلبی تازه و … حالا که جایی در این دنیای مجازی داریم ، باید دوباره نوشت … دوستان وبلاگی ام بیایید دوباره بنویسیم . نزدیک ترین و عزیزترین دوستم ، پستی فرستاده و گفته چرا نمی نویسم و وبلاگم را به روز نمی کنم . به چراهایش نمی پردازم ، اما دوباره می خواهم  بنویسم ،   دوباره می نویسم … فردا روز دیگریست …

اهالی فرهنگ و هنر عادت کرده اند با شروع سال جدید از مسئولین فرهنگی و هنری عیدی بگیرند ، البته این جناب مدیر کل به سال نو اکتفا نمی کند و مرتب عیدی میدهد ، آن هم عیدیهایی که آدم را جدا متعجب میکند . اما عیدی امسال آقای  رئیس مسلما با سالهای پیش تفاوت اساسی دارد . کانون هنر یا مجمتع فرهنگی و هنری کرمان را اگر کرمانی باشید حتما دیده اید ، ساختمانی با نمای بسیار زشت که نماد فرهنگ و هنر شهر محسوب میشود . اما همین ساختمان سالهاست که توانسته به مدد واحدهایی که در آن حضور دارند همچون انجمن هنرهای تجسمی ، انجمن نمایش ، انجمن سینمای جوان ، انجمن موسیقی ، انجمن قران ، انجمن شعر ،خانه مطبوعات ، تالار عماد ، نگارخانه شاهرخی و …. عده ای از جوانهای این شهر را که عاشق کار فرهنگی و هنری هستند به دور خود جمع کند.بسیاری از جشنواره ها ، سمینارها ، نمایشگاهها و صدها فعالیت فرهنگی و هنری در این ساختمان شکل گرفته و بسیاری از هنر مندان موفق این شهر و حتی کشور آموزشهای اولیه را از این مکان شروع کرده اند . اما چند سالی است که این ساختمان بخاطر همان سیاستهای غلط فرهنگی و هنری که هم من میدانم و هم شما به حالت نیمه تعطیل در آمده و فقط گاه گاهی از تالارش استفاده میشود و محوطه بازش که همیشه نمایشگاه سفال هنرمندان جوان همدان در آن بر پا ست ( فروش کاسه و کوزه های سفالی به نام نمایشگاه سفال ) . همه این حرفها مقدمه ای بود بر تصمیم جناب مدیر کل بر واگذاری کامل ساختمان کانون هنر کرمان به کانونهای فرهنگی و هنری مساجد .بله ، در پی اجرای سیاستهای خصوصی سازی ، یک ساختمان دولتی به نام کانون هنر به کانونهای فرهنگی و هنری مساجد واگذار شد آن هم بر اساس شنید ه ها  در برابر وثیقه ای که یک نخلستان است در یکی از شهرستا نهای استان کرمان و حالا این دوستان می توانند هر بلایی را که میخواهند بر سر انجمن ها و واحدهای فعال بیاورند .البته مدیران کانونهای فرهنگی و هنری مساجد لطف کرد ه اند و به واحدهای مستقر در کانون هنر اجازه داده اند تا بمانند اما در برابر پرداخت اجاره ای به صورت ماهانه ،  بد هم نیست از این طرف خصوصی سازی صورت گرقته از آن طرف هم احتمالا به کارمندان اداره مدیر کل محترم سالانه مقداری خرما تعلق میگیرد .      بله ، این هم از عیدیهای جناب مدیر کل به اصحاب فرهنگ ، هنر و رسانه ….

روزهایت همه شاد

          لحظه هایت همه ناب

                                    … سال نو مبارک

حاصل قسمتی ازیک کار ده ساله را پیش چشمان شما آورده ام . نمایشگاهی از طراحان ونقاشان قالی کرمان در موزه صنعتی کرمان برپاست ، این مجموعه که در اصل تعظیمی است به خیل عظیم نقاشان و طراحان قالی کرمان ، این هنرمندان بی نام و نشان نتیجه ده سال تلاشم است در حوزه پژوهش . قالی کرمان امروزه نه آن نام پرآوازه گذشته را دارد و نه هیچ نشانی از طراح ، رنگرز ، بافنده و… در آن می یابی و به مدد مدیریت غلط کار نابلدان به روزهای نیستی و نابودی کامل اش نزدیک میشود . حالا فقط میتوانیم زیبایی و دوام قالی کرمان را در کتابها بخوانیم و در خاطرات برزگانمان جستجو کنیم . این هنر دستی که روزگاری مایه گذران زندگی بسیاری از خانواده های کرمان بوده و نمونه های زیبایش در اکثر موزه ها و گالریهای جهان یافت میشود رفته رفته خاموش میشود و قالی چینی و هندی وپاکستانی جایش را در بازارهای جهانی میگیرد . در هر صورت نمایشگاه طراحان و نقاشان قالی کرمان از ۴ تا ۱۶ دیماه در موزه صنعتی برپاست . بازدید و اظهار نظر شما موجب تشکر و سپاسگزاریست .

باشناخت اهمیت و جایگاه هنرهای سنتی و به جهت شناسایی هر چه بیشتر این هنرها و شناخت و آگاهی از فرهنگ و هنراصیل استان کرمان ؛ دانشکده هنر و معماری صبا  وفرهنگستان هنر جمهوری اسلامی ایران در راستای نیل به اهداف کلان و مهم فرهنگی و هنری خود برای ارج نهادن به پیشکسوتان و شناسایی، حفظ و احیاء هنرهای سنتی ایران، اقدام به بر گزاری گردهمایی با عنوان “گنجینه‌های از یاد رفته هنر کرمان” در رشته‌های کتاب و کتاب آرایی، نگارگری، هنرهای صناعی، فرش و هنرهای مرتبط با معماری نموده اند.
 این امر علاوه بر ارج نهادن و ثبت افتخارات ، آشنایی اقشار مختلف جامعه با هنرهای مردمی و سنتی را سبب شده و اعتماد و احترام به نفس آنهارا باز گردانده و هویت از یاد رفته فرهنگی و هنری را یاد آور شده و باعث حفظ و احیا هنرهای روبه فراموشی و آشکار سازی قابلیتهای پنهان فرهنگی کرمان خواهد شد. همایش گنجینه ها در ۴ و ۵ دیماه برگزار خواهد شد و علاوه بر بخش علمی ، برگزاری نمایشگاهها وکارگاههای هنرهای سنتی از برنامه های جنبی آن خواهد بود . علاقمندان جهت کسب اطلاعات بیشتر و نحوه ارائه مقاله و شرکت در برنامه های این همایش میتوانند با شماره تلفن ۳۱۲۰۰۹۶ تماس حاصل نمایند .

فکر میکردیم موزه هنرهای معاصر صنعتی یکی از افتخارات ما کرمانیها محسوب خواهد شد ، اوایل هرهنرمندی که به کرمان سفر میکرد ، یکی از جاهای ثابت بازدیدش موزه صنعتی بود که هم کارهای استاد صنعتی و سهراب سپهری  و هم چند تا کار از بزرگانی چون کاند نیسکی و رودن را به نمایش گذاشته بود. اما چند وقتی است که این موزه بزرگ به دلیل تفکر کوچک مدیران آن به یک گالری بزرگ تبدیل شده و هدف اصلی خود را گم کرده است . به نظر حقیر این موزه تنها جایی در دنیا هست که نام موزه را برخود گذاشته و نتوانسته برنامه سالانه مشخصی داشته باشد ، نتوانسته ملی و جهانی عمل کند ، هیچ فعالیت چشمیگر و اصولی نداشته و به پیشرفت واعتلای هنر در این خطه هیچ کمکی نکرده است . درحالی که سالانه چندین جشنواره و دوسالانه  هنری در کشور برگزار می شود که تقریبا همه استانهای مهم نقشی در برگزاری آنها دارند، اما فعالیتهای فرهنگی وهنری در بزرگترین استان کشور به طور کامل تعطیل گردیده و موزه صنعتی هم که میتوانست بعنوان یک مرکز ملی و بین المللی ایفای نقش نماید ، تنها   کارهایی از هنرمندان یا هنرجویان همین شهر را هفتگی به دیوار خود میآویزد و بر میدارد . حالا موزه صنعتی جای بسیار کوچکی است که حتی نمی تواند خواسته های یک هنرمند نوپا وجوان را به عنوان بازدید کننده ارضا کند . و به یمن تفکر کار نابلدان روزها تنها درهایش باز می شود که چند حقوق بگیر از کار بیکار نشوند . البته اینکه موزه صنعتی به چنین حال و روزی افتاده عجیب نیست …! وقتی که یکی ازمسئولان فرهنگی وهنری شهر که ارتباط مستقیم در برنامه ریزی و مدیریت موزه دارد در مراسم افتتاحیه موزه صنعتی از خواهر سهراب سپهری احوال برادر را می پرسد و اینکه چرا تشریف نیاوردند پس هر بلایی سر موزه هنر های معاصر صنعتی بیاید عجیب نیست .

نگارخانه بوتیا نمایشگاهی از نقاشیهای کودکان را به نمایش گذاشته که دیدن آنها را به شما توصیه می کنم . اما آنچه که برای من در دیدن این نقاشیها جالب بود دنیای خیالی و رویایی کودکان است که با رفتن به مدرسه خراب می شود و به هم می ریزد . خیال و ارزو دو اصل تشکیل دهنده شخصیت کودک در سیستم غلط آموزشی ما به هم می ریزد و از بین میرود وهمین باعث می شود که کودکانی که به مدرسه میروند در درس هنر خصوصا نقاشی هیچ پیشرفتی نمی کنند و گاه نیز دلزده میشوند . در جایی خواندم که در مدارس ژاپن بسیاری از آرزوها و کمبودهای کودکان را از روی نقاشیهای وی تشخیص می دهند و بر اساس آن برایش بر نامه ریزی می کنند .  اما آیا میشود در مدارس ما در کلاس هنر که بدلیل عدم آگاهی معلمین و سیستم آموزشی به کلاسی عذاب آور تبدیل می شود با تجزیه وتحلیل آثار کودکان برای آنها برنامه ریزی کنیم؟