برگزاری همایش گنجینه های فراموش شده هنر کرمان

باشناخت اهمیت و جایگاه هنرهای سنتی و به جهت شناسایی هر چه بیشتر این هنرها و شناخت و آگاهی از فرهنگ و هنراصیل استان کرمان ؛ دانشکده هنر و معماری صبا  وفرهنگستان هنر جمهوری اسلامی ایران در راستای نیل به اهداف کلان و مهم فرهنگی و هنری خود برای ارج نهادن به پیشکسوتان و شناسایی، حفظ و احیاء هنرهای سنتی ایران، اقدام به بر گزاری گردهمایی با عنوان “گنجینه‌های از یاد رفته هنر کرمان” در رشته‌های کتاب و کتاب آرایی، نگارگری، هنرهای صناعی، فرش و هنرهای مرتبط با معماری نموده اند.
 این امر علاوه بر ارج نهادن و ثبت افتخارات ، آشنایی اقشار مختلف جامعه با هنرهای مردمی و سنتی را سبب شده و اعتماد و احترام به نفس آنهارا باز گردانده و هویت از یاد رفته فرهنگی و هنری را یاد آور شده و باعث حفظ و احیا هنرهای روبه فراموشی و آشکار سازی قابلیتهای پنهان فرهنگی کرمان خواهد شد. همایش گنجینه ها در ۴ و ۵ دیماه برگزار خواهد شد و علاوه بر بخش علمی ، برگزاری نمایشگاهها وکارگاههای هنرهای سنتی از برنامه های جنبی آن خواهد بود . علاقمندان جهت کسب اطلاعات بیشتر و نحوه ارائه مقاله و شرکت در برنامه های این همایش میتوانند با شماره تلفن ۳۱۲۰۰۹۶ تماس حاصل نمایند .

موزه صنعتی ، بزرگ اما کوچک

فکر میکردیم موزه هنرهای معاصر صنعتی یکی از افتخارات ما کرمانیها محسوب خواهد شد ، اوایل هرهنرمندی که به کرمان سفر میکرد ، یکی از جاهای ثابت بازدیدش موزه صنعتی بود که هم کارهای استاد صنعتی و سهراب سپهری  و هم چند تا کار از بزرگانی چون کاند نیسکی و رودن را به نمایش گذاشته بود. اما چند وقتی است که این موزه بزرگ به دلیل تفکر کوچک مدیران آن به یک گالری بزرگ تبدیل شده و هدف اصلی خود را گم کرده است . به نظر حقیر این موزه تنها جایی در دنیا هست که نام موزه را برخود گذاشته و نتوانسته برنامه سالانه مشخصی داشته باشد ، نتوانسته ملی و جهانی عمل کند ، هیچ فعالیت چشمیگر و اصولی نداشته و به پیشرفت واعتلای هنر در این خطه هیچ کمکی نکرده است . درحالی که سالانه چندین جشنواره و دوسالانه  هنری در کشور برگزار می شود که تقریبا همه استانهای مهم نقشی در برگزاری آنها دارند، اما فعالیتهای فرهنگی وهنری در بزرگترین استان کشور به طور کامل تعطیل گردیده و موزه صنعتی هم که میتوانست بعنوان یک مرکز ملی و بین المللی ایفای نقش نماید ، تنها   کارهایی از هنرمندان یا هنرجویان همین شهر را هفتگی به دیوار خود میآویزد و بر میدارد . حالا موزه صنعتی جای بسیار کوچکی است که حتی نمی تواند خواسته های یک هنرمند نوپا وجوان را به عنوان بازدید کننده ارضا کند . و به یمن تفکر کار نابلدان روزها تنها درهایش باز می شود که چند حقوق بگیر از کار بیکار نشوند . البته اینکه موزه صنعتی به چنین حال و روزی افتاده عجیب نیست …! وقتی که یکی ازمسئولان فرهنگی وهنری شهر که ارتباط مستقیم در برنامه ریزی و مدیریت موزه دارد در مراسم افتتاحیه موزه صنعتی از خواهر سهراب سپهری احوال برادر را می پرسد و اینکه چرا تشریف نیاوردند پس هر بلایی سر موزه هنر های معاصر صنعتی بیاید عجیب نیست .

بچه های نقاش

نگارخانه بوتیا نمایشگاهی از نقاشیهای کودکان را به نمایش گذاشته که دیدن آنها را به شما توصیه می کنم . اما آنچه که برای من در دیدن این نقاشیها جالب بود دنیای خیالی و رویایی کودکان است که با رفتن به مدرسه خراب می شود و به هم می ریزد . خیال و ارزو دو اصل تشکیل دهنده شخصیت کودک در سیستم غلط آموزشی ما به هم می ریزد و از بین میرود وهمین باعث می شود که کودکانی که به مدرسه میروند در درس هنر خصوصا نقاشی هیچ پیشرفتی نمی کنند و گاه نیز دلزده میشوند . در جایی خواندم که در مدارس ژاپن بسیاری از آرزوها و کمبودهای کودکان را از روی نقاشیهای وی تشخیص می دهند و بر اساس آن برایش بر نامه ریزی می کنند .  اما آیا میشود در مدارس ما در کلاس هنر که بدلیل عدم آگاهی معلمین و سیستم آموزشی به کلاسی عذاب آور تبدیل می شود با تجزیه وتحلیل آثار کودکان برای آنها برنامه ریزی کنیم؟